กลับไปรายการกระดานข่าว ตอบกลับ โพสใหม่

[เรื่องสั้นแปล] "Fantaland"

สวัสดีค่ะ มิลค์ไปได้รื้อจนเจอเรื่องสั้นที่ถูกนำมาทำเป็นการ์ตูนเรื่องแฟนต้าแลนด์ แต่อยู่ในภาษาเกาหลี(อ่านไม่ออก )การ์ตูนเกาหลีไม่ค่อยเข้ามามีบทบาทในไทยมากเท่าไหร่ ส่วนมากคนจะรู้จักในนามการ์ตูนญี่ปุ่น  เลยนำเรื่องสั้นนี้ไปให้เพื่อนที่เรียนอยู่เอกเกาหลีช่วยแปลให้  และมิลค์ก็มาเรียบเรียงพร้อมกับเสริมเนื้อเรื่องบางตอนลงไป ยังไงเพื่อนๆคนไหนชอบอ่านก็เชิญได้นะคะ ^ ^
..........................................

Pin:26AB41D3
แก้ไขล่าสุด xนู๋มิลค์x เมื่อ 2012-12-9 13:00

ตอนที่1"มนุษย์โลกผู้มาเยือน"


ตอน มนุษย์โลกที่มาเยือน
                 ตามตำนานของแฟนต้า ถูกสร้างขึ้นโดยองค์เทพไอริส แต่ด้วยเหตุการณ์บางอย่างที่ไม่มีใครคาดคิดได้เกิดขึ้นในโลก ส่งผลทำให้องค์ไอริสต้องออกจากโลกมาทันที หลังจากที่องค์ไอริสทรงละทิ้งโลก พระองค์ก็ทรงสร้างโลกคู่ขนาดขึ้นมาใหม่นั่นก็คือแฟนต้าแลนด์   เมื่อองค์ไอริสทรงสร้างแฟนต้าแลนด์ ขึ้นมาองค์ไอริสได้นำพาเอาการ์เดี้ยนทั้ง 8 คือโกลิแอท,บุนก้า,ฟิกาโร่,โพเทโกะ,นินกาโร่,เฮลบลัด,เฮร่า,รอยัลลิซาด มายังดินแดนแฟนต้าแลนด์  จากนั้นพระองค์ก็ทรงสร้างเส้นกั้นระหว่างโลกทั้ง 2 แยกขาดจากกัน เพื่อไม่ให้คนในโลกและคนในแฟนต้าแลนด์เดินทางหรือพบเจอกันได้  ซึ่งเวลาในแฟนต้าแลนด์จะช้ากว่าโลกมาก
                จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมา 10,000 ปี เส้นแบ่งกั้นระหว่างโลกทั้งสองกลับปรากฏรอยแตกขึ้นมา โดยไม่รู้สาเหตุที่เกิดขึ้นว่าเกิดจากอะไร....ในช่วงเวลาที่เกิดรอยแตกร้าวของเส้นกั้นระหว่างทั้งสองโลก   ที่แฟนต้าแลนด์แม่มดน้อยฝึกหัดลุนลุน กำลังทดลองร่ายเวทตร์ชาแนลริงขึ้นมา  ด้วยความซุกซนของเธออยากจะลองคุยกับมนุษย์ที่อยู่ในโลก ทั้งๆ ที่ชาแนลริง เป็นเวทย์ที่ใช้สำหรับคุยกับวิญญาณแห่งธรรมชาติเท่านั้น
“เอาล่ะ ! คราวนี้สนุกแน่ถ้าเราสามารถพูดคุยกับมนุษย์โลกได้ล่ะก็  อิอิ เราต้องได้เป็นแม่มดเต็มตัวสักที”
ลุนลุนพูดพร้อมกับใบหน้าที่มีความหวัง “โอม มะลึกกึ๊กกึ๋ย โอม มะลึกกึ๊กกึ๋ย เวทมนต์ชาแนลริงจงเปิดออก!!”
เมื่อลุนลุนร่ายเวทย์จึงเกิดความผิดพลาดจนเกิดการระเบิดขึ้น ซึ่งผลของการร่ายครั้งนี้ทำให้วิญญาณของหนุ่มน้อยนิกิและสัตว์เลี้ยงคู่ใจกอมโดริ ที่นอนหลับอยู่ในโลกถูกดึงมาที่ดินแดนแฟนต้าแลนด์แห่งนี้
“เหวอ!! อะไรเนี้ย” นิกิร้องลั่นด้วยความตกใจพร้อมกับร่างพุ่งออกจากช่วงต่อชาแนลริงมาทับที่ตัวลุนลุนเต็มเต็ม  
“โอ๊ย! ออกไปเดี๋ยวนี้ ตัวหนักเป็นบ้าเลย ” ลุนลุนร้องออกมาด้วยความตกใจและเจ็บที่ถูกล้มทับ
“อะไรเนี้ย  ที่นี่ที่ไหนเนี้ย  อ๊ากกกก ที่นี่ที่ไหน ทำไมไม่คุ้นเลย  ฉันเข้ามาที่นี่ได้ยังไง ” นิกิโวยวายด้วยความสับสน กอมโดริก็ตกใจก็ส่งเสียงร้องจนน่ารำคาญ
“นี่นาย!! หยุดโวยวายได้แล้ว เดี๋ยวก็สาปให้เป็นหินซะเลยหนิ” ลุนลุนพูดออกมาด้วยความรำคาญ
แต่นิกิกลับโวยวายหนักกว่าเดิม “ห๊า! เธอเป็นแม่มดหรอ เธอจะสาปฉันด้วย ช่วยด้วยยยยย  แม่มดจะสาปชั้น”
ลุนลุนรำคาญมากจึงร่ายเวทมนต์มัดกอมโดริและหุบปากนิกิไว้  นิกิไม่สามารถดิ้นได้ นิกิและกอมโดริกลัวมากจนสั่นไปหมด  ลุนลุนจึงค่อยๆพูดว่า “ชั้นขอโทษ มันเป็นความผิดของชั้นเองแหละที่ต้องทำให้นายหลุดมาที่นี่  ชั้นอยากเจอมนุษย์โลก แต่ไม่ต้องกลัวนะชั้นจะหาทางนำนายกลับไปยังโลกมนุษย์ให้ได้  เชื่อชั้นนะ”  นิกิมองลุนลุนด้วยสายตาที่นิ่งลง แต่ก็ยังคงสงสัยว่าลุนลุนจะนำตนกลับไปยังโลกได้จริงหรือไม่  “เธอยังไม่บอกเลยว่าที่นี่คือที่ไหน ?” นิกิถามลุนลุนอย่างสงสัย   “ที่นี่คือแฟนต้าแลนด์ เป็นอีกโลกหนึ่งที่เมื่อ10000ปีที่แล้ว เทพไอริสทรงสร้างมาให้ขนานกับโลก  เคยมีมนุษย์หลุดเข้ามาได้คนหนึ่ง ชั้นอยากเจอเขามาก ชั้นอยากถามคำถามกับเขาอีกมากมาย  แต่.... ” สีหน้าของลุนลุนเศร้าลง    “แต่...อะไรหรอ?” นิกิถามอย่างอยากรู้   “แต่เขาได้หายสาบสูญ ไม่สามารถรู้ได้ว่าอยู่ที่ไหน ยังมีชีวิตอยู่ไหม” ลุนลุนตอบด้วยน้ำเสียงผิดหวัง อะยาย่าสงสารลุนลุนจึงเข้ามากอดที่ขา   “เดี๋ยวชั้นจะพาไปหาปู่ฮูก เขาเป็นผู้ใหญ่ที่ชาวแฟนต้าแลนด์เคารพนับถือ ชั้นจะลองถามเขาดูนะว่าจะช่วยนายได้อย่างไร ” ลุนลุนพูด

(มีต่อ)
Pin:26AB41D3
แก้ไขล่าสุด xนู๋มิลค์x เมื่อ 2012-12-9 13:02

(ตอนที่1 ต่อ)
ทั้งสองคนพากันมาพบปู่ฮูกผู้หลักผู้ใหญ่แห่งเกาะแฟนต้าแลนด์ผู้รู้ทุกสิ่งทุกอย่างในแฟนต้าแลนด์ โดยปู่ฮูกมีเด็กคอยดูแลชื่อว่ายังป้า เป็นเด็กชายที่มีน้ำมูกย้อยตลอดเวลา บางคนเรียกเขาว่าน้องมูก  “ปู่ฮูกคะ หนูเอาคนมาพบปู่ฮูกค่ะ” ปู่ฮูกกับยังป้าค่อยๆหันมาตามเสียงลุนลุน แต่ทั้งคู่ต้องถึงกับผงะแล้วพูดด้วยน้ำเสียงตกใจขึ้นมาพร้อมกันว่า “มนุษย์โลก!!!”   “มะ มะ มาได้ยังไง  มนุษย์โลกมาที่นี่ได้อย่างไร!”ปู่ฮูกถามลุนลุนด้วยน้ำเสียงตกใจ  “เอ่อ....คือ หนูใช้เวทมนต์ชาแนลริงค่ะ แล้วเขาก็หลุดเข้ามา หนูก็ไม่คิดนะคะว่าเขาจะมาที่นี่ได้”ลุนลุนพูดอย่างสำนึกผิด  “โธ่ ลุนลุน หนูกำลังสร้างปัญหาใหญ่แล้วนะ” ลุนลุนก้มหน้าไม่กล้าสบตาปู่ฮูก แล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นว่า “หนูขอโทษ  ปู่พอมีวิธีที่จะช่วยให้เขากลับโลกมนุษย์ได้ไหมคะ?”           
“เอาล่ะ เอาล่ะ  วิธีน่ะมันมี แต่ปู่คิดว่ามันจะยากเกินที่ลุนลุนจะทำได้  ตามตำนานเทพไอริสได้สร้างพรวิเศษไว้ ซึ่งพรนี้จะเลือกผู้ที่คู่ควรและสามารถขอพรอะไรก็ได้1ครั้ง”ปู่ฮูกกล่าว
“หนูจะได้พรนั้นได้ยังไงคะ ?  แล้วหนูต้องทำอย่างไรบ้าง?” ลุนลุนเร่งถามปู่ฮูกอย่างมีความหวัง
“พรจากเทพไอริสจะโผล่ขึ้นมาต่อเมื่อมีการกระทำที่ยิ่งใหญ่” ปู่ฮูกกล่าว
“การกระทำที่ยิ่งใหญ่...”ลุนลุนทวนคำพูดของปู่ฮูก แต่ก็ยังทำหน้าไม่เข้าใจ  ปู่ฮูกจึงพูดว่า “ถึงเวลาแล้วหนูจะรู้เอง.. แล้วเจอเจ้าหนูนี่ชื่ออะไรล่ะ โอ้มีสัตว์เลี้ยงพิเศษแบบลุนลุนด้วย” ปู่ฮูกพูดพลางมองไปที่หมีน้อยกอมโดริอย่างเอ็นดูและเหมือนคิดอะไรบ้างอย่างในใจ
“ผลชื่อนิกิครับ  ส่วนนี้กอมโดริเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผมครับ” นิกิแนะนำตัวเองกับทุกคน
“อืม  เจ้าพักที่บ้านปู่ล่ะกัน หวังว่าคงอยู่ได้นะ”ปู่ฮูกพูด   
          ในคืนนั้นพระจันทร์สวยมาก ลุนลุนจึงมานั่งชมพระจันทร์ที่ระเบียงบ้าน แล้วก็เหลือบไปเห็นอะยาย่ากับอมโดริเล่นด้วยกันอย่างสนิทสนม และก็มีเสียงของปู่ฮูกดังขึ้นมาในหัวของลุนลุนว่า “การกระทำที่ยิ่งใหญ่...”
“โอ๊ย! คิดไม่ออกเลย ถ้ามีเวทมนต์ช่วยให้คิดอะไรง่ายๆ ก็คงจะดีสินะ” ลุนลุนบ่นกับตัวเอง  
“ถ้าคิดอะไรไม่ออก ก็ดื่มนมโกโก้นี่แล้วเข้านอนสิ แม่เราอ่ะชอบทำให้เราดื่มบ่อยๆ ดื่มแล้วสมองมันโล่งดีนะ” นิกิพูดพร้อมยื่นนมโกโก้ร้อนให้ลุนลุน  พร้อมถามว่า “เธออยากรู้อะไรจากมนุษย์โลกหรอ?”
“ชั้นอยากรู้ว่า.. ทำไมเทพไอริสถึงทิ้งมนุษย์โลก  แล้วมาสร้างแฟนต้าแลนด์ แถมยังกีดกันไม่ให้ได้เจอกันอีก”ลุนลุนบอกนิกิ
“คงเป็นเพราะว่ามนุษย์โลกบางคนนิสัยไม่ดีมั้ง ชอบเอาเปรียบคนอื่น ชอบทำร้ายกันเอง ยังไม่พอยังทำลายธรรมชาติด้วย”นิกิตอบ
“ถึงว่า มนุษย์โลกนี่แย่จังเลย  ธรรมชาติสร้างสิ่งที่ดีที่สุดไว้ให้  แต่มนุษย์ก็ทำลายมันซะ หวังว่านายคนไม่ใช่มนุษย์นิสัยแย่แบบพวกนั้นนะ  เฮ้อ~ ” ลุนลุนถอนหายใจ
“ดึกแล้วนะ นอนได้แล้วลุนลุน นี่อากาศก็เย็นมากแล้วด้วย เดี๋ยวไม่สบายนะ” นิกิบอกลุนลุนอย่างห่วงใย
“จ๊ะ เดี๋ยวไปตามอะยาย่ากับกอมโดริเข้านอนก่อนนะ ” ลุนลุนพูดกับนิกิ
            ในคืนที่ธรรมดาคืนหนึ่ง ที่ทำให้ความรู้สึกลุนลุนกลับรู้สึกว่ามันเป็น คืนที่พิเศษกว่าทุกทุกคืนที่ผ่านมา ไม่ใช่แค่ลุนลุนที่รู้สึกเช่นนั้น นิกิก็รู้สึกเช่นด้วยกันว่า การมาที่นี่มันช่างวิเศษอะไรแบบนี้ ทั้งคู่นอนกอดสัตว์เลี้ยงคู่ใจแล้วก็หลับไปพร้อมกับใบหน้าที่แสนจะมีความสุข

ติดตามตอนที่2
Pin:26AB41D3
แก้ไขล่าสุด xนู๋มิลค์x เมื่อ 2012-12-13 19:59

ตอนที่2  "กำเนิดชูอา"


               ณ. ป่าไลฟ์วู้ด เป็นป่าศักดิ์สิทธิ์ที่เพิ่งถูกค้นพบในแฟนต้าแลนด์ รายล้อมไปด้วยเรื่องราวที่น่าอัศจรรย์ใจมากมาย ต้นไม้ใหญ่แสน วิเศษ พันธุ์ไม้เลื้อยเขียวขจี และผลไม้นานาพันธุ์ที่สามารถกลายเป็น สิ่งมีชีวิตได้อย่างไม่น่าเชื่อ! โดยมีชาวเมืองของหมู่บ้านเล็กๆที่เรียกว่าเอลฟ์ อาศัยอยู่เป็นกลุ่มและคอยปกป้องดูแลป่าศักดิ์สิทธิ์นี้ไว้เป็นอย่างดี   วันหนึ่งโกลิแอทการ์เดี้ยนร่างกำยำ ใส่หน้ากากปิดบังใบหน้า มีสายโซ่ที่ขาดห้อยอยู่ที่แขนและขาทั้งสองข้าง ด้วยความที่โกลิแอทมีหน้าตาที่น่าเกลียดน่ากลัวจึงทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้และมาเป็นเพื่อนนอกจากพวกการ์เดี้ยนด้วยกัน  “กินอะไรดีน้า  ในป่านี่ก็มีแต่พืชผลไม้ กินอะไรดีหว่า” และแล้วโกลิแอทก็เหลือบไปเห็นผลไม้ลูกใหญ่มาก สีแดงสุกน่ากิน โกลิแอทจึงเด็ดผลไม้นั้นหวังจะกินเป็นอาหาร  แต่โกลิแอทต้องผงะเมื่อเห็นมีตัวอะไรสักอย่างยื่นออกมา โกลิแอทตกใจคิดว่าหนอนจึงขว้างผลไม้นั้นออกไป จนผลไม้นั้นแตกแยกออกจากกัน เมื่อผลไม้แยกออกจากกันแล้วก็พบว่าในผลไม้นั้นมีเอลฟ์น้อยนอนอยู่โดยมีเปลือกของผลไม้หุ้มไว้เพื่อกันการกระแทก โกลิแอทเห็นดังนั้นจึงเข้ามาอุ้มเด็กน้อยขึ้นมา “เอลฟ์ผู้หญิงนี่นา  น่ารักซะด้วย ข้าจะตั้งชื่อให้แล้วกันนะ ชื่ออะไรดีนะ...” โกลิแอทมองเอลฟ์น้อยนั้นอย่างเอ็นดู  
“ชื่อ ซาร่า...” โกลิแอทมองหน้าเอลฟ์น้อย และรู้สึกได้ว่าเอลฟ์น้อยไม่ชอบชื่อนี้
“แฟรี่” เอลฟ์น้อยก็ยังไม่ชอบ  
“ชู....ชูอา !!” เอลฟ์น้อยยิ้มและหัวเราะเป็นการสื่อว่าเขาชอบชื่อนี้  “โอเคเจ้าชื่อ ชูอา”
         โกลิแอทอุ้มเอลฟ์น้อย แล้วกอดไว้ด้วยความรักและเอ็นดู เด็กน้อยคนนั้นก็รับรู้ถึงความรักที่โกลิแอทมีต่อตนด้วย
แต่แล้วสีหน้าโกลิแอทก็ค่อยๆเศร้าลง “ชูอารักเรา เพราะเขายังเด็ก เขายังไม่รู้เรื่องอะไร แล้วถ้าวันหนึ่งเขาโตขึ้นมาเขารับสภาพเราไม่ได้ละ ถึงเวลานั้นเราคงทรมานน่าดู”โกลิแอทมองชูอาน้อยที่หลับอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างทุกข์ใจ
Pin:26AB41D3
แก้ไขล่าสุด xนู๋มิลค์x เมื่อ 2012-12-15 17:24

ตอนที่2 ..กำเนิดชูอา (ต่อ)
เขาจึงตัดสินใจไปหากลุ่มเอลฟ์ เมื่อกลุ่มเอลฟ์เห็นโกลิแอทก็พากันตกใจร้องด้วยความกลัวพร้อมกับหยิบอาวุทออกมาเตรียมรับมือเพราะกลัวว่าโกลิแอทจะทำร้ายตน โกลิแอทจึงทำได้แค่เพียงวางชูอาน้อยที่หลับอย่างน่ารักน่าเอ็นดูไว้บนกองหญ้านุ่มๆแล้วส่งเสียงบอกพวกเอลฟ์ว่า “ข้าขอฝากเด็กน้อยที่เกิดจากผลไม้ที่ข้าพบเจอ นามว่าชูอาให้พวกเจ้าดูแลต่อด้วย หวังว่าพวกเจ้าคงดูแลชูอา ได้ดีกว่าข้าแน่นอน” เหล่าเอลฟ์ก็ตอบว่า “เรายินดีรับเด็กน้อยคนนี้ไว้ เจ้าจงวางใจได้ เราจะดูแลเธอเป็นดี”  โกลิแอทได้ยินดังนั้นก็สบายใจเป็นอย่างมาก ก่อนที่โกลิแอทจะเดินออกไปเขาก็ได้หันมาบอกเหล่าเอลฟ์ว่า “ขอร้องพวกเจ้าอย่าบอกชูอาว่าใครพบเธอคนแรก” เมื่อจบคำนั้นโกลิแอทก็เดินออกจากตรงนั้น อย่างอาลัยต่อเด็กน้อยที่ตนได้พบเมื่อจะเป็นเวลาสั้นๆแต่ความรู้สึกของโกลิแอทกลับผูกพันอย่างไม่น่าเชื่อ  
         หัวหน้าเผ่าเอลฟ์ได้อุ้มชูอาขึ้นมาแล้วพูดว่า “ต่อไปนี้เอลฟ์น้อยชูอาจะเป็นหนึ่งในสมาชิกของเผ่าเรา เราจะช่วยกันเลี้ยงเธอเป็นอย่างดีที่สุด”
      เวลาผ่านไป22ปีชูอาเติบโตเป็นเอลฟ์สาวสวย ชูอาเป็นที่รักของทุกคนเพราะเธอมีกิริยามารยาทเรียบร้อย สุภาพ พูดน้อย และรักความสงบ   “มานั่งเล่นพิณอยู่ริมน้ำนี่เอง” เสียงของเวนี่พี่เลี้ยงชูอา ดังมาจากด้านหลัง  ชูอาส่งยิ้มไว้เวนี่พร้อมกับวางพิณไว้ข้างตัว  
“วันนี้ไม่เล่นเทนนิสหรอจ๊ะชูอา”เวนี่ถาม
“เดี๋ยวสักพักก็ว่าจะไปเล่นแล้วค่ะ  ชูอาอยากทำสมาธิเพลินๆริมสระน้ำนิดหน่อยอ่ะค่ะ” ชูอาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
          ชูอาเล่นเทนนิสตั้งแต่ยังเด็ก ฝึกฝนฝีมือจนเก่ง ด้วยความไวของชูอาทำให้ชูอาสามารถรับลูกเทนนิสได้เกือบทุกลูก เมื่อชูอา
ลงแข่งเทนนิสประจำเมือง ชูอาก็มักจะได้รางวัลแชมป์มาตลอด เวลาที่ทุกคนแข่งเสร็จจะมีพ่อแม่หรือผู้ที่พบเขาคนแรกมาแสดงความยินดีด้วย แต่ชูอากลับมีเพียงเวนี่และเพื่อนๆมาแสดงความยินดี ทำให้เธอเกิดความคิดและสงสัยว่า ใครที่เป็นพ่อแม่ของเธอ
           ด้วยความอยากรู้ ชูอาจึงรวบรวมความกล้าถามเวนี่ว่า “ชูอาเกิดมาจากใคร ใครพบชูอาคนแรก?..”
เวนี่ไม่สามารถตอบได้เพราะไม่อยากผิดสัญญาณที่ให้โกลิแอทไว้ จึงตอบเลี่ยงเป็นนัยว่า “คนที่พบชูอาเขาอยู่ในแฟนต้าแลนด์นี่แหละ  สักวันชูอาจะได้พบเขาเอง”   “ค่ะ” ชูอาตอบสั้นๆ  แต่ในใจคิดว่าสักวันเธอจะต้องรู้ความจริงให้ได้ว่าใครพบเธอคนแรก

ติดตามตอนที่3
Pin:26AB41D3
แก้ไขล่าสุด xนู๋มิลค์x เมื่อ 2012-12-19 19:19

ตอนที่3 ความแค้นของเดนนิส

          ในดินแดนแห่งความมืดและน่ากลัวที่แห่งนี้ถูกเรียกว่านรก ดินแดนที่ไม่มีใครคิดอยากจะมาอยู่เพราะที่นี่มีไว้ลงโทษและกักขังปีศาจสิ่งชั่วร้าย ในมุมหนึ่งของที่นี่มีห้องมืดบรรยากาศเต็มไปด้วยความน่ากลัว บริเวณนั้นมีโลงศพที่ถูกโซ่พันธนาการด้วยโซ่อย่าแน่นหนาไม่เคยมีผู้ใดกล้าที่จะย่างก้าวเข้ามาบริเวณนี้ เวลาผ่านไปนานกว่า500ปีมนต์สะกดที่ร่ายไว้ที่โลงศพก็เสื่อมลงโซ่ที่พันธนาการไว้ก็เริ่มผุกร่อนจนหลุดออก ฝาโลงค่อยค่อยเลื่อนเปิดออกพร้อมกับมีควันดำพุ่งออกมา เมื่อควันดำสลายหายไปแล้วก็พบร่างของแวมไพร์หนุ่มรูปงามนอนนิ่งอยู่ในนั้น ดวงตาสีแดงที่แฝงไปด้วยความโกรธแค้นราวกับว่าเขากำลังรอการได้ตื่นขึ้นมาอยู่ทุกขณะ เขาค่อยค่อยลุกออกจากโลงแล้วหันไปมองที่ที่เขาถูกจองจำไว้พร้อมกันพูดด้วยเสียงของความโกรธแค้น
”หึ! นี่พวกมันขังข้าไว้ครบ500ปีแล้วหรือนี่ ข้ารอเวลานี้มานานแล้ว พวกมันต้องได้รับผลที่มันทำอย่างสาสม!!”
พลันมีภาพความหลังเกิดขึ้นในความคิดของเขา เป็นภาพครอบครัวที่แสนอบอุ่นมีพ่อ แม่ และตัวเขาในวัย10ขวบ เป็นภาพที่เขามีความสุขที่สุด
“เดนนิส วาดรูปอยู่หรอลูกไหนแม่ดูซิ ว้าววาดสวยจังเลย เดนนิสวาดเก่งจริงๆ” หญิงวัยกลางคนชมภาพวาดของเขา
เดนนิสมีความสามารถในการวาดภาพตั้งแต่เด็กๆเขาคิดเสมอว่าการใช้ชีวิตคือศิลปะ ที่บ้านของเขาเปิดร้านขายรูปวาดที่ล้วนแต่เป็นภาพวาดที่เดนนิสสร้างขึ้น แต่ที่แปลกคือในร้านจะไม่ค่อยมีแสงสว่างมากนัก แม่ของเดนนิสจะบอกลูกค้าว่า เดนนิสเขาแพ้แสงไฟจึงต้องทำบ้านในมืดตลอด จนเวลาผ่านไปเขาโตเป็นหนุ่มอายุ25ปี เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองผิดปกติ เขากระหายเลือดสัตว์อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาทนต่อความอยากตนเองไม่ไหวจึงแอบออกไปที่คอกสัตว์ของชาวบ้านในตอนกลางคืนเพื่อจะดื่มเลือดของสัตว์แก้กระหาย โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าพ่อของเขาได้เดินตามออกมา เขากำลังจะเอามีดปาดที่คอของสัตว์ แต่แล้วพ่อของเขาก็ห้ามไว้ก่อนที่เขาจะทำอะไรร้ายๆลงไป
“พ่อ!! คือผม ผม เอ่อ....” เดนนิสพูดติดขัดเพราะไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
พ่อเขาจึงพูดสวนขึ้นมา “เดนนิส กลับไปที่บ้านลูกถึงเวลาที่จะได้รู้ความจริงอะไรบางอย่าง”
บรรยากาศในบ้านเวลานี้ดูหม่นหมองนัก แม่ของเขานั่งร้องไห้อยู่บนโซฟา เพราะนางไม่คิดว่าวันนี้จะมาถึง พ่อของเขาถอนหายใจแล้วพูดว่า “เดนนิส...ลูกเป็นแวมไพร์” สิ้นพูดนั้นเหมือนมีฟ้าผ่าลงมาที่ตัวเขา
“ไม่จริง ไม่จริง! พ่อโกหก ผมจะเป็นแวมไพร์ได้ยังไง ผมเป็นลูกพ่อกับแม่นะ” เดนนิสพยายามพูดเพราะไม่เชื่อ
“เดนนิสลูกรัก พ่อเขาไปนำลูกออกมาจากหมู่บ้านที่ถูกไฟไหม้ เนื่องจากเป็นหมู่บ้านแวมไพร์ พ่อเขาสงสารลูกจึงนำลูกมาเลี้ยง แต่ไม่กล้าที่บอกความจริง เพราะกลัวลูกจะเกิดอันตราย อือ อือ” แม่ของเขาพูดจบก็ร้องไห้เสียงดัง
“เจ้าอายุครบ25ปี ถึงเวลาที่เจ้าจะกลายเป็นแวมไพร์ พ่อจะพยายามปิดเรื่องนี้ไว้เพื่อไม่ให้ใครได้รู้ ไม่อย่างนั้นลูกจะไม่ปลอดถัย” พ่อของเขาพูดเพื่อปลอบใจ
แต่โชคร้ายเจ้าฟิโกโร่ที่มาหาของกินแถวนั้นได้ยินเรื่องราวของเดนนิสทุกอย่าง จึงนำเรื่องนี้ไปบอกแก่เฮลบลัด
“ที่แกพูดเป็นเรื่องจริงหรอ ?” เฮลบลัดถามอย่างสนใจ
“จริงๆ ลูกพี่ ข้าได้ยินมาอย่างชัดเจน” ปิโกโร่ยืนยัน
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าอยากได้ตัวมันมาเป็นสมุนแล้วล่ะสิ คงจะเก่งน่าดู หึหึ!!” เฮลบลัดพูดอย่างมีแผนชั่วร้าย
Pin:26AB41D3
แก้ไขล่าสุด xนู๋มิลค์x เมื่อ 2012-12-19 19:20

ตอนที่3 ความแค้นเดนนิส (ต่อ)
วันต่อมาขณะที่ครอบครัวของเดนนิสกำลังจะปิดร้าน จู่ๆก็มีเสียงดังโครมที่หน้าบ้าน พ่อและของเดนนิสก็วิ่งออกไปดู แล้วทั้งสองคนก็ต้องผงะ เพราะสิ่งที่เขาเจอตรงหน้าคือ เฮลบลัดนักล่าผู้น่ากลัวและโหดร้าย
“ไอ้แวมไพร์หนุ่มนั่นอยู่ที่ไหน!! ?” เฮลบลัดถามด้วยเสียงดุดัน
“ข้าไม่ยอมให้แกเอาตัวเขาไปหรอก!!” พ่อของเดนนิสรวบรวมความกล้าเพื่อต่อกรเฮลบลัด
“ได้!! งั้นแกบอกลาเมียแกได้เลย ” เฮลบลัดใช้ลูกไฟยิงใส่แม่ของเดนนิส ทำให้นางเสียชีวิตทันที
เดนนิสได้ยินเสียงร้องของแม่ตน จึงรีบวิ่งมาที่บ้าน ก็พบการเฮลบลัด และเห็นว่าแม่ตนได้ถูกฆ่าตายแล้ว จึงโกรธมาก
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า มาแล้วหรอสมบัติของข้า มาอยู่กับข้าซะดีดี ข้าจะฝึกให้แกเป็นสมุนที่เก่งที่สุด” เฮลบลัดยื่นข้อเสนอ

“ไม่!! แกฆ่าแม่ข้า แกต้องชดใช้” เดนนิสใช้ความโกรธเอาขวานเข้าไปฟันโดนบริเวณอกของเฮลบลัด แต่เฮลบลัดไม่เป็นอะไรเลย นอกเสียจากรอยแผลเป็น ทำให้เฮลบลัดโกรธมากจึงยิงลูกไฟใส่เดนนิส แต่พ่อเดนนิสกลับวิ่งเอาตัวมาบังไว้ลูกไฟโดนพ่อเดนนิสเต็มๆ เขาเสียชีวิตทันที เดนนิสโกรธมากหมายจะเอาชีวิตของเฮลบลัดให้ได้ จึงวิ่งเข้าไปต่อสู้กับเฮลบลัด ด้วยความที่เฮลบลัดแข็งแกร่งกว่า เดนนิสจึงถูกเฮลบลัดยิงลูกไฟใส่ เขาบาดเจ็บสาหัสไม่สามารถขยับตัวได้
“เอามันไปใส่ในโลงที่ข้าเตรียมไว้ แล้วขังมันไว้ในนรก!! เป็นเวลา500ปี” เฮลบลัดสั่งลูกสมุนให้จัดการเดนนิสตามที่สั่ง
เมื่อภาพความจำสุดท้ายของเขาจบลง เขาก็เกิดความแค้นและอยากแก้แค้นเป็นอย่างมาก เดนนิสเข้าไปนอนที่โลงศพแล้วสั่งให้พาเขาออกจากที่นี่
“เฮลการ์ด พาข้าออกจากที่นี่ เดี๋ยวนี้” เฮลการ์ด(โลงศพ)ซึ่งตอนนี้เหมือนสมุนที่คอยดูแลเขา ก็ร่ายเวทหายตัวพเดนนิสซึ่งนอนอยู่ในโลงออกจากนรกได้สำเร็จ เดนนิสมีจุดมุ่งหมายเพียงว่าจะต้องแก้แค้นให้จงได้...
Pin:26AB41D3
แก้ไขล่าสุด xนู๋มิลค์x เมื่อ 2013-1-23 22:20

ตอนที่4 ภารกิจตามหาพ่อ


      บนเรืออิโอลอส เรือวิเศษที่สามรถลอยบนท้องฟ้าและสามารถไปที่ไหนก็ได้ เรือลำนี้ถูกสร้างขึ้นโดยอิเดอราน เขาและครอบครัวใช้ชีวิตอยู่บนเรือลำนี้แทนบ้านหลังหนึ่ง เขาได้รับเฟอร์นันโด้มาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม และอิเดอรานมีลูกสาวแสนน่ารักแกมซุกซนชื่อลูซี่ เขาและภรรยาเลี้ยงลูซี่และเฟอร์นันโด้ให้โตมาด้วยกัน อิเดอรานได้สอนวิชาตีดาบให้กับเฟอร์นันโด้เผื่อสักวันเขาอาจจะได้ใช้ปกป้องลูกสาวตนเอง เฟอร์นันโด้รักลูซี่เหมือนน้องสาวแท้ๆของตนเอง
จนวันหนึ่งภรรยาของเขาได้ล้มป่วยด้วนโรคร้ายและเสียชีวิต อิเดอรานเสียใจมากและหวังอยากได้ภรรยาฟื้นคืนชีพ อิเดอรานจึงตัดสินใจว่าจะออกเดินทางไปแฟนต้าแลนด์เพื่อขอพรชุปชีวิตจากเทพไอริส อิเดอรานอาศัยเวลาที่ลูซี่หลับแล้วแอบออกเดินทางไปยังแฟนต้าแลนด์ ก่อนไปเขาได้ส่งตำราเก่าเล่มหนึ่งให้เฟอร์นันโด้และบอกให้ดูแลลูซี่แทนเขาด้วย เฟอร์นันโด้ตอบรับอย่างเต็มใจ แม้อิเดอรานจะรักและห่วงลูซี่มากเพียงใดแต่เขาก็มั่นใจว่าเฟอร์นันโด้จะสามารถดูแลลูซีได้ดีไม่แพ้เขาเลย
เมื่อลูซี่ตื่นมาเธอไม่เจอพ่อ เธอจึงร้องเรียกหา “พ่อจ๋า พ่ออยู่ไหน เฟอร์นันโด้พ่ออยู่ไหน” เฟอร์นันโด้นิ่งเงียบไม่ตอบคำถามของลูซี่ ทำให้ลูซี่ยิ่งกังวัลและร้องไห้เสียงดัง “พ่อไปไหน แงงงงงงง พี่จ๋าพ่ออยู่ไหน” ลูซี่ร้องไห้ไม่หยุด
เฟอร์นันโด้จึงดึงลูซี่มาปลอบแล้วพูดว่า “พ่อไปแฟนต้าแลนด์ เพื่อชุปชีวิตแม่ ไม่นานพ่อก็กลับมา เชื่อสิคนดี”
ลูซี่สงบลง “พ่อจะกลับมาจริงๆ นะ” เฟอร์นันโด้พยักหน้าและมองลูซี่ด้วยแววตาเอ็นดู
เวลาล่วงเลยไปจนลูซี่โตเป็นสาวสวย แก่นซ่าวัย20ปี เธอชอบที่จะเป็นโจรสลัด โดยสามารถยิงปืนใหญ่ที่แสนหนักได้ด้วยตัวเอง ลูซี่ชื่นชอบกีฬาเทนนิสมาก เธอได้ใช้เรือเหาะของพ่อเป็นสนามเทนนิสลอยฟ้า
ขณะที่เธอกำลังเล่นเทนนิสกับเฟอร์นันโด้ เธอสามารถชนะเฟอร์นันโด้ได้ถึง3ครั้ง
“ลูซี่นี่เก่งเหมือนพ่อเลยนะ” เฟอร์นันโด้ชมลูซี่ แต่คิดไม่ถึงว่าคำพูดนี้จะทำให้ลูซี่คิดถึงวันเก่า
“ไหนบอกพ่อจะกลับมาไง? นี่ก็ผ่านมาหลายปีละ” ลูซี่ตั้งคำถามสีหน้าของเธอเศร้าลงทันที
เฟอร์นันโด้พูดไม่ออกและรู้สึกโกรธตัวเองที่ไปพูดถึงเรื่องพ่อ
“ถ้าพ่อไม่กลับมา ฉันจะไปตามหาพ่อเอง” ลูซี่พูดด้วยสีหน้ามุ่งมั่น
“อย่าบอกนะว่าลูซี่...จะ.....” เฟอร์นั้นโด้ได้แต่อึ้งจนพูดไม่ครบประโยค
“ใช่!! ฉันจะไปแฟนต้าแลนด์” ลูซี่พูดอย่างมุ่งมั่น
“แฟนต้าแลนด์อันตรายนะ มนุษย์โลกที่หลุดเข้าไปไม่มีใครรอดออกมาได้ อย่าไปเลย” เฟอร์นันโด้ห้ามลูซี่
“แล้วไง !! จะให้รอพ่ออยู่แบบนี้หรอ พ่อจะกลับมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ถ้ามันอันตรายแล้วพ่อจะไปทำไม ยังไงฉันก็จะไป เรือของพ่อลอยไปที่ไหนก็ได้ไม่ใช่หรอ เอาเรือของพ่อเข้าไปแฟนต้าแลนด์สิ ถ้าเฟอร์นันโด้ไม่ไป ลูซี่ไปเองก็ได้ ”ลูซี่ไม่เชื่อคำเตือนของเฟอร์นันโด้
“โอเค ไปก็ไป เตรียมเรือและเสบียงให้พร้อม เราจะออกเดินทางพรุ่งนี้เลย” เฟอร์นันโด้ยอมแพ้ความดื้อของลูซี่ จึงยอมทำตามความต้องการ
เฟอร์นันโด้หยิบตำราที่พ่อของลูซี่ให้ไว้ออกมาอ่าน ในตำราระบุวิธีไปแฟนต้าแลนด์ไว้ว่า “ให้มุ่งไปทางทิศใต้ของโลกมนุษย์ แล้วจะเจอช่องมิติอากาศ ให้เคลื่อนเข้าไปในช่องนั้น แต่ระวังลมแรงจากใบพัดจากจุดศูนย์กลางแฟนต้าแลนด์”
“รู้วิธีแล้ว ออกเดินทางได้!!” เฟอร์นันโด้ขับเคลื่อนเรือเหาะไปตามทางที่ตำราบอกอย่างระมัดระวัง
“นั่นไงช่องมิติอากาศ”ลูซี่เรียกทักอย่างตื่นเต้น
เรือเหาะค่อยๆเคลื่อนเข้าไปในช่องมิติอากาศ แต่ด้วยแรงดึงดูดระหว่างสองโลก ทำให้เรือเหาะเสียการทรงตัวถูกเหวี่ยงไปตกในป่าหน้าตาประหลาด
เฟอร์นันโด้รู้สึกตัว ก็ลุกไปพยุงลูซี่
“โอ๊ย!! เจ็บไปหมดเลย กระดูกจะหักไหมเนี้ย” ลูซี่บ่น
“เราเข้ามาในแฟนต้าแลนด์แล้ว” เฟอร์นันโด้บอกลูซี่
“จริงหรอ !! ว้าววววว ไหนออกไปดูหน่อยสิ๊” ลูซี่ตื่นเต้นที่ได้มาถึง
“เราอยู่ในป่าหรอเนี้ย ต้นไม้พวกนี้แปลกจัง เหมือนมีชีวิตเลย ” ลูซี่เริ่มสังเกตสิ่งแวดล้อม
“ระวังตัวด้วยนะ เราไม่รู้ว่าเราจะเจออะไร” เฟอร์นันโด้เตือน
ทั้งสองเดินสำรวจรอบๆบริเวณที่เรือเหาะตกลงมา
ติดต่อตอนที่5
Pin:26AB41D3
แก้ไขล่าสุด xนู๋มิลค์x เมื่อ 2013-3-10 15:32

ตอนที่5 การพบกัน


หลังจากเดนนิสได้หลบหนีจากนรกที่จองจำเขาไว้มาแสนนาน เขาก็เดินทางไปเรื่อยๆเพื่อค้นหาที่อยู่ใหม่แก่ตนเอง จนเขาได้เดินทางมาถึงป่าไลฟ์วูดที่มีต้นไม้เขียวขจีปกคลุมทั่วผืนป่า เขาจึงสำรวจบริเวณพื้นที่ป่านี้
“มีคนมา…ถิ่นเอลฟ์หรอ?” เดนนิสรู้สึกตัว แล้วก็รีบแอบหลบหลังต้นไม้
“เมื่อวานข้าไปดูคุณหนูชูอาเล่นเทนนิสมา โอ้โหเธอเล่นเก่งมากเลย”
“ก็เธอฝึกทุกวันเลยหนิ สมแล้วที่เป็นลูกหัวหน้า ฮ่าฮ่าฮ่า” เสียงพูดคุยของเอลฟ์คนงานคุยกันระหว่างเดินผ่านเดนนิส
เมื่อเอลฟ์กลุ่มนั้นเดินพ้นไป เดนนิสก็คิดในใจว่า “เทนนิสรึ...คนเมืองนี้เล่นเทนนิสด้วย น่าสนใจดีนะ”
เดนนิสแอบเดินตามเอลฟ์กลุ่มนึงเข้าไปในหมู่บ้าน เดนนิสมองไปเห็นราวตากผ้ามีผ้าคลุมตากอยู่ เขาจึงหยิบผ้าคลุมมาโพกหัวปิดบังหน้าตาตนเองไว้ไม่ให้ใครเห็น เอลฟ์กลุ่มนะนำของไปส่งให้แม่บ้านที่บ้านต้นไม้หลังใหญ่ที่สุดในหมู่บ้าน เขาจึงเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วแอบฟัง
“ได้ของที่คุณหนูสั่งไหม?” ..
“ได้น่ะสิ ผลมานาหายากมากเลยล่ะ คุณหนูชูอาต้องการผลมานาไปทำอะไร?”
“ไม่รู้เหมือนกัน อ่ะ นี่ค่าจ้าง ข้าเอาของขึ้นไปให้คุณหนูก่อนนะ”แม่บ้านกับคนงานสนทนากัน
ยิ่งได้ยินที่เหล่าคนงานและแม่บ้านคุยกัน เดนนิสยิ่งอยากพบชูอา เขาจึงแอบอยู่บนต้นไม้ใกล้ๆกับบ้านต้นไม้หลังนั้น
เมื่อฟ้ามืดลงเดนนิสก็ลงจากต้นไม้เพื่อหวังจะแอบเข้าหาชูอา เขาค่อยๆเดินและมองรอบตัวอย่างระมัดระวัง ในขณะนั้นเองชูอาที่แอบหนีออกบ้านต้นไม้ ก็ค่อยๆเดินและมองรอบตัวอย่างระมัดระวัง ทั้งคู่มองไม่ได้มองข้างหลังจึงเดินชนกัน ทั้งคู่ต่างตกใจและคิดว่าตนถูกจับได้แน่นอน ทั้งคู่จึงตัดสินใจหันไปมองอีกด้าน
ภาพตรงหน้าเดนนิสคือ หญิงสาวผิวขาวสวย แววตาอ่อนโยนชวนหลงใหล โพกผ้าปิดบังใบหน้า คล้ายกำลังจะหลบหนี และสายตาของชูอามองไปที่หน้าของเดนนิส ชูอาเองก็นิ่งเหมือนถูกมนต์สะกด ทั้งคู่คิดเหมือนกันว่า “ความรู้สึกนี้ มันอะไรกันนะ...”
ชูอาได้สติก็รีบพูดว่า “เจ้าเป็นคนต่างถิ่น เจ้าพาข้าหนีจากที่นี่ได้ไหม”
เดนนิสมองอย่างลังเล แต่ก็คว้ามือเอลฟ์สาวตนนั้นรีบออกจากบริเวณนี้ อะไรไม่รู้ดลใจให้เขายกเลิกที่จะเข้าหาชูอา และพาผู้หญิงที่ไม่รู้คนนี้หนีออกมา
เดนนิสพาหญิงสาวคนนั้นหนีมาไกลพอสมควร เขาหยุดพักบริเวณริมแม่น้ำ เขาก็สังเกตเห็นอาการกลัวของชูอา เธอกลัวจนสั่นเหมือนลูกนกที่รู้สึกไม่ปลอดภัย เขาจึงบอกให้เธอไปพัก
“เหนื่อยไหม ลงไปกินน้ำสิ” เดนนิสบอกหญิงสาวคนนั้น
ชูอาสัมผัสได้ถึงความไว้ใจได้ของเดนนิส ความกลัวของเธอก็ลงลด ชูอาเอาผ้าที่โพกหัวไว้ออกและลงไปดื่มน้ำ ทำให้เดนนิสได้เห็นหน้าเธอชัดขึ้น
“เอลฟ์ตนนี้ ไม่ใช่คนธรรมดาแน่” เดนนิสคิดในใจ
“ข้าชื่อชูอา ท่านมาจากที่ใด” ชูอาเริ่มบทถามเดนนิส
เดนนิสอึ๊งไปครู่หนึ่งเมื่อรู้ว่าหญิงคนนี้คือ ชูอา ที่เขาต้องการเจอ
“ข้าชื่อเดนนิส ข้ามาจากแดนไกล เจ้าไม่รู้จักหรอก” เดนนิสตอบ
“เฮ้อ~ นั่นสินะ ข้าไม่รู้จักหรอก ข้าเกิดมา20ปี ข้าไม่เคยออกจากโลกที่ข้าอยู่เลย ชีวิตข้าวนเวียนแต่สิ่งเดิมๆ เรื่องเดิมๆ ข้าถึงได้คิดหนีมานี่ไง” ชูอาถอดหายใจ
“ท่านหิวไหม? ข้ามีผลมานา มันจะทำให้มีแรงเดินทางไกลได้ถึง2วัน โดยที่ไม่หิวเลย” ชูอาพูด พลางยื่นผลมานาให้
“อืม ก็ดี” เดนนิสรับผลมานาจากชูอา
เมื่อกินผลมานาแล้ว ทั้งคู่ก็มีแรงเดินทางต่อ
ทั้งคู่เดินทางมาสักพัก เดนนิสก็เหลือบไปเห็นพืชหน้าตาประหลาด เขายื่นมือไปจับที่ต้นพืชนั้น
Pin:26AB41D3
แก้ไขล่าสุด xนู๋มิลค์x เมื่อ 2013-3-10 15:32

ตอนที่5 การพบกัน (ต่อ)
“อย่าจับนะ!! ต้นตัวตน มันจะทำให้เราเผยความชั่วร้ายที่แฝงในตัวออกมา ” ชูอาร้องเตือน แต่ไม่ทันเสียแล้ว เดนนิสได้จับต้นนั้นไปแล้ว โชคร้ายของชูอา เดนนิสค่อยๆเปลี่ยนตัวเองกลายเป็นแวมไพร์สุดน่ากลัว ด้วยฤทธิ์ของต้นตัวตนเดนนิสไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เดนนิสในร่างแวมไพร์กระหายเลือดมุ่งตรงมาที่ชูอา ชูอาตกใจและกลัวมาก เธอพยายามหนีสุดแรง แต่ด้วยร่างที่บอกบางทำให้เธอถูกเดนนิสจับตัวได้ เดนนิสก็อ้าปากโชว์เขี้ยวที่ยาวและแหลมน่ากลัวเล็งที่ไปคอชูอาหมายจะดูดเลือด ชูอากริ๊ดลั่นป่าและคิดว่าตนไม่รอดแน่นอน
“ตู้ม!!” เสียงกระสุนปืนใหญ่ ลอยมากระแทกร่างเดนนิสเต็มๆ ด้วยแรงของลูกกระสุนเดนนิสจึงสลบไปทันที
“เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?” เสียงของลูซี่ หญิงสาวโจรสลัดที่ยิงปืนใหญ่ใส่เดนนิส
ชูอาไม่ตอบอะไร เธอกลัวมาก ลูซี่จึงปลอบชูอาแล้วบอกให้ขึ้นไปพักบนเรือเหาะของเธอ
“แล้วเจ้าผีดูดเลือดนี่ จะทำยังไง” เฟอร์นันโดถามลูซี่ ถึงร่างของเดนนิส
“ก็เอาขึ้นเรือไปด้วยแล้วกัน ดูดูแล้วพิษสงไม่ค่อยร้ายแรงเท่าไหร่” ลูซี่ตอบ
เฟอร์นันโดนำเดนนิสไปผูกไว้ที่เสาเรือ เพื่อป้องกันแวมไพร์อาละวาด ภายในห้องนอนบนเรือเหาะ ลูซี่ดูแลชูอาอย่างดี
“อย่าทำร้ายเขานะ เขาแค่โดนพิษต้นตัวตน สักพักพิษมันก็จะหายไปเอง” ชูอาพูดอย่างเป็นห่วงเดนนิส
“อืม ไม่ทำอะไรเขาหรอก ผูกไว้อย่างนั้นก่อนพิษหายค่อยว่ากัน ส่วนเธอก็นอนพักในห้องแม่ชั้นนี้แหละ” ลูซี่บอก
ลูซี่เดินไปที่ประตู แล้วหันหลังมามองชูอา พร้อมกับยิ้มอย่างเป็นมิตร “ชั้นชื่อ ลูซี่นะ”
ชูอายิ้มตอบ “ข้าชื่อ ชูอา”
ทุกคนแยกย้ายกันเข้านอนภายในห้องนอนบนเรือเหาะนั้น มีเพียงเดนนิสที่ต้องนอนผูกกับเสาเรือทั้งคืน
ติดตามตอนที่6
Pin:26AB41D3
พื้นทีสำรอง
Pin:26AB41D3
อุ้บ้ะ  + +เจ๋งเว่อร์อ่ะ แต่ลูกชายขี้โวยวายนะ อิอิอิ
อุ้บ้ะ  + +เจ๋งเว่อร์อ่ะ แต่ลูกชายขี้โวยวายนะ อิอิอิ
ต้นฉบับโพสโดย earth26439 เมื่อ 2012-12-11 10:20
ลูกสาว!!    ได้ข่าวว่านิกิโตเป้นสาวแล้ว 5555
Pin:26AB41D3
โฮ๊ะ โฮะ โฮะ โฮววววววว

ชอบตอนชูอา 5555

สนุกดีคะ อิอิ รอตอน 3นะ
゙ ßέäя ραiи† ѕhõρ ❤` :)
^ ^ รอไม่นานจ้าาาาาาาาา
Pin:26AB41D3
พื้นที่สำรองจ้า
Pin:26AB41D3
กลับไปรายการกระดานข่าว
prf